12. Słowo zaczynające się na „E”

„Podróże kończą się spotkaniem kochanków.”

~William Shakespeare

Od ostatnich wydarzeń minęły niemal dwa tygodnie. Reszta uczniów już dawno zjawiła się w Akademii, więc banda miała ograniczone pole manewru do wygłupów i idiotycznych sytuacji, choć nadal zdarzało się im czymś „inteligentnym” zabłysnąć, no ale względnie ich sytuacja unormowała się. Przez ten czas Dea nieświadomie zbliżała się coraz bardziej do Gabriela, a oddalała od Shina, byle tylko nie musieć znowu czuć się tak, jak tamtej feralnej nocy. Był piątek, do ferii zimowych został jeszcze tydzień, więc w powietrzu dało się wyczuć atmosferę lenistwa i swojskiej sielanki, jednak zaraz po wparowaniu nauczyciela matematyki do klasy w piątek rano, całe ich doczesne życie skończyło się, gdyż profesor wypowiedział te brzemienne w skutki słowa:

- W środę rozpoczną się ogólnoszkolne testy i potrwają aż do piątku. Mam nadzieje, że uczyliście się pilnie w tym roku, ponieważ materiał jest trudny i jest go dużo – wyrzucił z siebie łysiejący gościu w średnim wieku, a na jego twarzy pojawiła się ledwo skrywana satysfakcja. Poprawił swoje okularki i dalej torturował biedne dzieciaczki… Sadysta! – W środę piszecie testy z języka angielskiego na poziomie podstawowym, języka francuskiego na poziomie podstawowym i nauk społecznych. W czwartek przypadają egzaminy z matematyki poziom podstawowy oraz nauk ścisłych na poziomie podstawowym i rozszerzonym. Na koniec, w piątek napiszecie rozszerzenie z języków angielskiego i francuskiego oraz przejdziecie test sprawnościowy. Czy są jakieś pytania? – zakończył i podniósł głowę, spoglądając na swoich uczniów.

Po sali rozeszły się jęki i westchnienia. Jakaś dziewczyna zaczęła nawet cicho pochlipywać, natomiast Dea spojrzała oszołomiona do tyłu na śpiącego blondyna.

- Shin! – warknęła, ale nie dało to zamierzonych skutków. – Shin, wstawaj ty cholerna Śpiąca Królewno! – powtórzyła i trzepnęła go w ramię, a chłopak niechętnie podniósł głowę i otworzył jedno zaspane oko.

- Czego? – warknął poirytowany i ziewnął. W tym momencie zupełnie przypominał Dei kota i aż uśmiechnęła się do tej myśli, po czym przypomniała sobie wydarzenia z sylwestrowej nocy i natychmiast posmutniała. Nadal nie wyjaśnili sobie tamtej sytuacji… Właściwie, to od sylwestra porządnie nie rozmawiali. Zastanawiam się, czy będę go mogła jeszcze kiedyś dotknąć?

- Chodzi o te testy – mruknęła w odpowiedzi, wpatrując się w swoje dłonie złożone na kolanach. No pięknie, pomyślała zażenowana, teraz nawet nie potrafię spojrzeć mu w oczy!

- Ah, no tak… testy – wymruczał i ponownie ziewnął, po czym przeciągnął się i oparł głowę na dłoni. – Co roku są jakoś w tym terminie, ale zupełnie o tym zapomniałem.

- I nie martwisz się tym?

- Nie specjalnie – odpowiedział i spojrzał na przyjaciółkę oraz na jej spanikowaną minkę. No tak, przecież ona nigdy nie pisała żadnych testów, pomyślał rozbawiony tą sytuacją. – Daj spokój. Przecież nas nie wyrzucą…

- Mam jeszcze jedną wiadomość do klasy! – krzyknął nauczyciel, zwracając na siebie uwagę. – Najsłabsza osoba z każdej klasy będzie musiała przez kolejny miesiąc czyścić każdą salę oraz łazienki w szkole. Mam nadzieję, że będzie to odpowiednia zachęta dla was, abyście się przyłożyli!

- No to teraz trzeba coś wykombinować – powiedział chłopak z dziwnym zapałem, po czym się wzdrygnął. Dea spojrzała na niego, nic nie rozumiejąc, więc łaskawie wyjaśnił. – Męską łazienkę na drugim piętrze nazywa się „Małym Laboratorium” a ludzie, którzy tam wchodzą, wychodzą zupełnie odmienieni…

Chłopak zawiesił głos i zapatrzył w eter, po czym ponownie się wzdrygnął. – Nie możemy być najgorsi!

Lekcje trwały dalej, a na przerwach biblioteki zalewały tłumy uczniów w pośpiechu wyszukujących na półkach ostatnich repetytoriów do nauki. Była akurat przerwa na lunch, a wszyscy siedzieli w kafeterii, kiedy do czarnowłosej podszedł Gabriel i poprosił ją na stronę. Shin zniknął gdzieś razem z Ashem chwilę wcześniej, a Miracle siedziała razem z Keiem i Rafaelem przy ich stoliku i przyglądała się oddalającej parce z nieodgadnioną miną. Po chwili również ona wstała i udała się w przeciwnym kierunku do znikających po drugiej stronie przyjaciół…

Gabriel poprowadził dziewczynę przez dziedziniec, aż do niewielkiej szklarni położonej na końcu kampusu. Kiedy weszli do środka pomieszczenia, zalała ich fala ciepła i cudownego zapachu rozkwitających kwiatów, choć na dworze wciąż utrzymywała się ujemna temperatura. Dziewczyna usiadła na ławce i czekała, aż anioł powie jej to, co ma do przekazania, ale chwila ciszy przedłużała się między nimi coraz bardziej i bardziej…

- Gabrielu… – mruknęła Dea, w tym samym momencie, co Gabriel zaczął mówić. – Deo…

Spojrzeli po sobie i delikatnie się uśmiechnęli. Dea wskazała ręką, aby mówił pierwszy, skoro już zaczął.

- Czy jesteś szczęśliwa? – zapytał na samym wstępie, a czarnowłosa aż się zachłysnęła.

- Coś ty tak z tym wyskoczył jak Filip z konopi, co?! To strasznie głupie pytanie...

- Całkiem proste. Czy. Jesteś. Szczęśliwa? – powtórzył Gabriel i dodał, wpatrując się hipnotyzująco niebieskimi oczami w dziewczynę. – Zmieniłaś się od czasu Sylwestra. Stałaś się bardziej niespokojna, poirytowana, rozkojarzona i jakby zmęczona. Starasz się to ukryć, ale ciągle spoglądasz na Shina z miną, jakbyś miała się zaraz rozpłakać. Proszę, powiedz mi, co się wydarzyło między wami tamtej nocy…

Dea spojrzała na niego ze smutkiem w oczach i tylko pokręciła głową, na co chłopak spiął całe swoje ciało.

- Wybacz, Gabrielu… ale nie mogę. Po prostu nie mogę – mruknęła i niemal zaczęła szlochać.

Gabriel kucnął przed ławką i złapał brunetkę za rękę. – Zaufaj mi, Deo. Zawsze będę po twojej stronie i nigdy cię nie opuszczę – wyszeptał, jednak dziewczyna ponownie tylko pokręciła głową i spojrzała w bok. Gabriel szybkim ruchem podniósł się i odwrócił od dziewczyny. Jego plecy drżały, a ręce to zaciskały się, to rozluźniały, zupełnie jakby powstrzymywał się przed czymś. Dziewczyna nie chciała go zranić, to nie tak, że mu nie ufała, tylko… No właśnie „tylko”. Tylko i ale to najgorsze słowa, jakie mogli wymyślić ludzie, pomyślała z lekka poirytowana na samą siebie, po czym wstała i podeszła do Gabriela. Położyła mu dłoń na plecach, a chłopak spiął się jeszcze bardziej.

- To nie tak, że ci nie ufam – powiedziała po chwili i zamilkła. Zastanowiła się chwilę i kontynuowała. – Ale po prostu nie mogę. Przepr…

Anioł momentalnie odwrócił się do dziewczyny i zamknął ją w szczelnym uścisku, a Dea tylko stała, zaskoczona biegiem wydarzeń.

- Nie przepraszaj mnie. Nie masz za co – powiedział zdławionym głosem, jakby znajdował się na skraju płaczu. Spojrzał jej prosto w oczy z taką pasją, jakby wpatrywał się w najpiękniejszy klejnot świata. – To raczej ja powinienem cię przeprosić za to, że nie potrafię być dla ciebie tylko przyjacielem… Ja… ja pragnę czegoś więcej niż przyjaźni i to sprawia, że staję się zazdrosny, ponieważ wiem, że nigdy na mnie nie spojrzysz tak jak na Shina… A kiedy widzę, że jesteś smutna i to przez niego, zaczynam odczuwać tak olbrzymią furię, że byłbym chyba zdolny zabić, abyś tylko ponownie się uśmiechnęła – anioł pogłaskał Deę czule po policzku i zniżył głowę, jakby miał ją zaraz pocałować. – Nawet jeżeli wiem, że nigdy nie uśmiechniesz się do mnie tak jak do niego, nie chcę się poddawać. Jesteś warta każdego wyrzeczenia, więc nie żałuję swojej Degradacji, bo dzięki temu mogę być przy tobie… – zakończył Gabriel, po czym zniżył się jeszcze bardziej i pocałował dziewczynę w policzek. Puścił ją i odszedł bez słowa, nawet nie spoglądając do tyłu, a Dea stała tam jeszcze parę minut, zbyt oszołomiona by się ruszyć. Zraniłam go, pomyślała ze smutkiem. Tak bardzo go zraniłam, a on wciąż pragnie mojego szczęścia. Nie zasłużyłam na tak dobrego przyjaciela jak on. Boże, co ja znowu najlepszego zrobiłam?! Wszystko zniszczyłam, znowu wszystko zniszczyłam… Czy mogę to jakoś naprawić?

Dziewczyna wybiegła ze szklarni i pognała z powrotem w stronę szkoły z zamiarem przeproszenia anioła oraz opowiedzenia mu o wszystkim. Chłopak nie zasłużył, aby traktowała go tak ozięble.

- Więc jednak spotykasz się z nim? – zabrzmiało pytanie tak bardzo znajomym głosem, który teraz był chłodny i wyważony, zupełnie jak u robota.

Dziewczyna zatrzymała się i spojrzała na kryjącego się w cieniu chłopaka. Opierał się o ścianę i patrzył w pokrytą śniegiem ziemię. Nie miał na sobie kurtki, jedynie podkoszulek opinający jego umięśnione ramiona, a na czoło spadały zmierzwione blond kosmyki, na których osadzały się płatki śniegu. – Spotykasz się z Gabrielem.

- Shin… To nie tak… – mruknęła dziewczyna i podeszła do niego, a blondyn momentalnie się spiął i podniósł głowę do góry. Na jego twarzy naprzemiennie malowały się dwie emocje: wściekłość i próbująca ją ukryć obojętność. Zmarszczył gniewnie brwi i zacisnął usta w wąską kreskę, jednak kiedy spojrzało mu się głębiej w oczy, to dostrzegało się tylko jedno: cierpienie. – Ja nie… ja nie spotykam się z Gabrielem.

- Nie kłam – warknął i odwrócił spojrzenie. – Widziałem was… – dokończył zdławionym głosem. – Widziałem was w szklarni.

- Proszę uwierz mi. Jesteśmy tylko przyjaciółmi – wyszeptała na skraju załamania. Nie mogła znieść tego uczucia, że zawiodła go; że swoim zachowaniem zraniła osobę, którą ceniła najbardziej na świecie.

- Ta, jasne… – mruknął wkurzony. – To może spotykasz się z Mikaelem albo z Rafaelem albo nawet z Ashem?!

- Shin! – krzyknęła, zwracając całą jego uwagę na swoją drobną postać, na trzęsące się ramiona i ból malujący się na twarzy. – Przestań! Nikt się dla mnie nie liczy, oprócz…

- Oprócz? – powtórzył Shin, jednak Dea tylko się zarumieniła i odwróciła na pięcie. Nie odezwała się już ani słowem.

Blondyn momentalnie złapał ją w pasie i okręcił, po czym przyszpilił do ściany i namiętnie pocałował. Początkowo, czarnowłosa opierała się, jednak cała jej pewność siebie wyparowała, a została tylko bezbronność i szczerość uczucia. Oddała pocałunek i wplotła palce w złociste kosmyki Shina, natomiast chłopak widząc to, podniósł ją wyżej tak, aby Dea oplotła go nogami w pasie. Shin oderwał się od jej ust i zaczął całować szyję, zniżając się coraz bardziej i bardziej. Jego każdy pocałunek palił skórę dziewczyny jak ogień, ale było to niezwykle przyjemne doznanie. Nagle Shin skończył całować jej szyję i oparł swoje czoło o jej.

- Nie obchodzi mnie już, co jest prawdą – mruknął cały rozgrzany, co chwilę przerywając, aby złapać oddech. – Wiem, że ta Dea, która tu stoi, jest tą prawdziwą… – po czym ponownie pocałował ja bardzo delikatnie w usta, zupełnie jak muśnięcie skrzydeł motyla, i odsunął się, a dziewczyna stanęła niepewnie na trzęsących się nogach. A więc too takie uczucie, kiedy mówią, że zaczynasz topnieć pod czyimś dotykiem.

- Shin – powiedziała cicho, wpatrując się w te cudownie zielone głębiny. W tych oczach widziała wszystko: tajemnice i obietnice; podróże w nieznane; cudowne chwile, jak i te złe; nowe światy pełne przygód i miejsc tylko czekających na odkrycie. – Proszę, powiedz mi, co się wtedy stało, zanim przyszłam do magazynu. Dlaczego wtedy mnie odepchnąłeś?

Twarz Shina momentalnie spochmurniała, a oczy stały się ciemniejsze, tajemnicze i groźne.

- Nie chcesz tego wiedzieć – mruknął tylko, nie spoglądając na dziewczynę.

- Chcę! – odparła z pełnym przekonaniem.

- Nie.

- Tak!

- Nie.

- Tak!

- Powiedziałem: nie!!!

- Ale jesteś irytujący! – warknęła w jego stronę.

- A ty uparta – odbił piłeczkę blondyn. – Nie możemy wrócić do tego sprzed chwili? – zasugerował i uśmiechnął się jednym kącikiem ust.

- Nie, dopóki mi nie powiesz – odpowiedziała Dea, nie dając się podejść.

- Dobra – zgodził się w końcu chłopak. – Ale tylko wtedy, kiedy przyznasz, że się we mnie zakochałaś…

- Chyba oszalałeś – odparowała dziewczyna i wyrwała się z jego objęć. Chyba go pogięło! – Ja cię nienawidzę, nie pamiętasz?

- Oh, twoje usta mówiły przed chwilą coś zupełnie innego – mruknął i ponownie przyciągnął ją do swojej piersi. – Powiedz.

- Nigdy – odwarknęła, na co chłopak się zaśmiał. – Prędzej umrę, niż powiem, że się w tobie zakochałam.

-  Żebyś tylko potem nie żałowała tych słów! – pogroził z uśmiechem, a Dea prychnęła i odeszła od niego. Akurat skręcała za róg, gdy na kogoś wpadła.

Dea odbiła się od nieznajomego i zatoczyła do tyłu wprost w ramiona Shina, spoglądającego na intruza z wnerwem.

- Nie mogłeś wybrać lepszej chwili? – warknął w stronę jegomościa, a Dea spojrzała w górę, wprost na uśmiechającego się od ucha do ucha demona.

- Wiesz, słoneczko. Mój instynkt nigdy mnie nie zawodzi – odparł Ash i puścił konspiracyjnie oczko, a dziewczyna momentalnie się zarumieniła. Tak w ogóle, po co ja się rumienię, do cholery?! Przecież to demon lubieżności, nie takie rzeczy w życiu widział!

- Szukałem was – powiedział po chwili, kiedy już ostatecznie ruszyli z powrotem do budynku szkoły. – Mogę wam pomóc w nauce do egzaminów.

- Serio? – zapytała czarnowłosa, niedowierzając przyjacielowi. – A ty nie masz testów?

- Też mam, ale już dawno ogarnąłem materiał – powiedział, szczerząc się z pewną siebie miną. – Trzecia klasa nie jest taka zła.

- Trzecia?! – wytrzeszczyła oczy z niedowierzania Dea. – To przecież piszesz w tym roku maturę!

- Nie w tej szkole – wytłumaczył cierpliwie demon. – Tutaj, w Akademii nauka trwa cztery lata, a uczniowie podzieleni są ze względu na ich poziom. Ja jestem w klasie A, czyli dla tych najlepszych wraz z Rafaelem i Mikaelem, a Gabryś rok niżej; Kei jest na pierwszym roku w B, czyli tej średniej, natomiast ty, Shin i Miri jesteście w C, uważanych przez całą resztę za klasy dla idiotów, bez obrazy.

Weszli przez drzwi i znaleźli się na zatłoczonym korytarzu. Od razu jak się pojawili, zaczęły się szepty.

- Jakoś mnie to nie rusza – mruknął Shin i przeciągnął się, na co kilka dziewcząt zachichotało. Shin posłał w ich stronę zabójczy uśmiech i poszedł dalej, a za ich plecami odezwały się westchnienia i podekscytowane dziewczęce piski. Dea spojrzała na Shina z dezaprobatą, a co dziwniejsze, Ash zrobił to samo.

- No co? Wolność Tomku w swoim domku, a nic nie poradzę, że jestem bożyszczem tłumów…

Nikt tego nie skomentował, natomiast wszyscy udali się do biblioteki na górze, gdzie czekała na nich cała reszta.

- Organizujemy obóz dla nieuków – powiedział na wstępie Ash i rozejrzał się po zebranych. – Ktoś chce dołączyć?

No i wszyscy zaczęli się wykręcać. Miri stwierdziła, że zawalanie nocek źle działa na urodę i spasuje. Kei powiedział tylko dwa słowa „Pilnuję Mephisto”, co było równoznaczne z odmową. Rafael mruknął, że ma ważny pokaz w ten weekend i nie może go zawalić. Pozostał więc tylko Gabriel. Anioł spojrzał najpierw na grupkę po czym westchnął i pokręcił tylko głową. Nie dał żadnego słowa wyjaśnienia.

- No cóż, zostaje nasza trójka – powiedział wesoło Ash i zawołał do siebie młodą dziewczynę, pomagającą w bibliotece.

- Masz coś dla mnie, słoneczko? – zwrócił się do dziewczyny i uśmiechnął rozbrajająco-rozbierająco. Miała na sobie okulary, które nie ukrywały jej delikatnej urody, a ciemne włosy zaplotła w dwa warkocze, spływające jej na plecy. Zachichotała cichutko i kiwnęła głową, po czym zniknęła na chwilę na zapleczu, a jak wróciła, niosła ze sobą cały stos książek. – Dziękuję, słoneczko. Przyjdę do ciebie którejś nocy, aby się odwdzięczyć.

Ash odwrócił się do szatynki i odszedł, a ona posłała za nim tęskne spojrzenie. Demon napotkał na niezadowolone spojrzenie swojej córki i Dei.

- Ej, nie patrzcie się tak na mnie! Ja spełniam tylko marzenia – rzucił z pewnym siebie uśmiechem. – Potraktujcie to jak akcję charytatywną.

- Jak sobie chcesz – mruknęła po chwili blondynka, po czym przepchnęła się między wszystkimi i pognała do wyjścia. Dea chciała za nią iść, ale zatrzymał ją stanowczy głos demona.

- Zostaw ją – powiedział, spoglądając za znikającą za drzwiami córką. – Ona musi w końcu zaakceptować fakt, że stałem się demonem lubieżności…

Po jego wypowiedzi nikt się już więcej nie odezwał na ten temat, zamiast tego rozpoczęli gadki szmatki o niebieskich migdałach i czerwonych stringach nauczycielki od francuskiego (temat zaproponowany przez Asha, a jakże). Siedzieli tak jeszcze do końca przerwy, a jak zadzwonił dzwonek rozeszli się do swoich klas.

Po zakończonych lekcjach, Ash stał przed salą lekcyjną Dei i Shina i oczekiwał na nich, w międzyczasie flirtując z kilkoma dziewczynami. Jak tylko jego przyjaciele wyszli, pożegnał się szarmancko z dziewczętami, i poprowadził swoich nieuków do pokoju chłopaków. Choć początkowo Dea nie była pewna tego pomysłu, stwierdziła, że to jej jedyna szansa, aby zdać z matematyki, więc nie miała za dużego wyboru. W pokoju na podłodze, na biurku i na łóżkach leżały porozrzucane książki, które tak niesamowicie zniechęcały wszystkich do dalszej nauki, że najchętniej czarnowłosa odwróciłaby się na pięcie i uciekła.

- Szybciej by poszło, gdybyś użyła swoich demonicznych mocy – poradził Ash, kiedy Dea oświadczyła, że materiału jest za dużo. – Ale żeby ich użyć, musiałabyś zaspokoić Łaknienie.

- Nie będę się pożywiać ludźmi – odpowiedziała stanowczo dziewczyna i usiadła ostentacyjnie na środku pokoju, chwytając jakąś książkę i przeglądając jej zawartość.

- Przecież już nie żywisz się krwią, tylko pychą. Co ty jeszcze chcesz?

- Nic, po prostu tego nie zrobię – powiedziała, nie dając za wygraną, a Ash tylko prychnął zniecierpliwiony i rozłożył się koło dziewczyny. Shin zrzucił książki ze swojego łóżka i uwalił się na nim jak do snu.

- Obudźcie mnie jak skończycie – mruknął, ziewając.

- O nie! Nie ma tak miło! – warknął demon i chwycił blondyna za nogę, po czym ściągnął go na ziemię z nieprzyjemnym plaśnięciem. – To twój pomysł, więc teraz cierpisz razem z nami!

- No właśnie! – poparła przyjaciela dziewczyna, ochoczo kiwając głową.

- Gryyy… Co za irytujący ludzie! – warknął rozeźlony, ale podpełzł do ludzików i chwycił jedną książeczkę. Na jego mordce pojawił się grymas całkowitego załamania. – Nie ma bata, abym się tego nauczył…

- Oj, nie zrzędź! – odpowiedział Ash i chwycił własną książkę. – Mamy całe trzy noce aby się tego nauczyć…

- Trzy noce?! A kiedy ja mam niby spać, co?! – zapytał zdesperowany Shin.

- Później – odpowiedział zwięźle demon i zignorował dalsze jęki przyjaciela. – Dobra, zacznijmy od angielskiego…

I tak im zleciała cała nocka, podczas której nikt nie spał, choć niektórzy zawzięcie o to walczyli… Następnego dnia rano Shin i Dea zwlekli się na śniadanie i podeszli do ich zwyczajowego stolika, przy którym już siedzieli i śmiali się wszyscy inni.

- Wyglądacie jak kupa gówna – rzuciła na powitanie Miracle, zajadając się płatkami. No i w sumie miała rację, bo rzeczywiście wyglądali jak zombie z Nocy Żywych Trupów - olbrzymie, czarne wory pod oczami, posuwisty krok i tępy wyraz twarzy (choć to ostatnie zdarzało im się niezwykle często). Nawet nie mieli siły, aby coś odpowiedzieć na ten komentarz. Po chwili dołączył do nich Ash cały w skowronkach, wyglądający tak samo bosko jak zawsze.

- Dzień dobry słoneczka. Dobrze się wam spało?

- Takiego wała – mruknął zaspany Shin i pokazał przyjacielowi niekulturalny gest.

- Nie przesadzaj, nie przesadzaj – odparł demon i potargał mu włosy, na co blondyn zawarczał niebezpiecznie. – To dopiero początek, zostały nam 2/3 materiału do wkucia, a czasu coraz mniej…

Na co Dea i Shin zgodnie jęknęli, załamując się psychicznie. No, ale podjęli się tego iście diabolicznego wyzwania, więc pomimo jęków i zgrzytania zębami, zjedli śniadanko i z powrotem powlekli się do pokoju tortur. Spędzili tam cały dzień i następną noc, a także kolejny dzień i kolejną noc, wychodząc tylko po to, aby coś przekąsić lub poprzysypiać na kiblu, gdy Ash nie widział. Ostatniej nocy, Ash zapowiedział, że idzie się przewietrzyć, a oni w tym czasie mogą sobie odpocząć. Zamknął za sobą drzwi i zniknął w ciemnościach budynku. Gdzie polazł, nie wiadomo…

Zjawił się jakiś czas później, otworzył drzwi i stanął jak wryty. Bo oto na jednym łóżku spali sobie smacznie Shin i Dea, a chłopak przytulał do swej piersi czarnowłosą. Na ustach Asha pojawił się delikatny, tajemniczy uśmieszek, po czym demon zamknął cicho drzwi za sobą i poszedł dalej korytarzem. Tą noc postanowił spędzić u słodkiej dziewczyny z biblioteki, bo w końcu obiecał jej to. Poszedł pod jej drzwi i podniósł rękę, aby zapukać, jednak ona zawisła kilka centymetrów przed drzwiami i opadła. Nie chciał tam wchodzić. Patrząc na Shina i Deę uświadomił sobie coś, o czym nie myślał przez ostatnie 600 lat. Czuł się… samotny… Pragnął czegoś więcej niż tylko zwyczajnego seksu, pragnął mieć kogoś, z kim mógłby podzielić się swoimi obawami i nadziejami, z kim mógłby rozmawiać przez cały dzień i całą noc, a i tak nie miałby dosyć. Pragnął mieć kogoś, kogo mógłby… pokochać…

- Stary, wiesz, że to niemożliwe – mruknął do siebie ze smutkiem. – Jesteś demonem lubieżności. To twoja praca, więc wykonuj ją należycie. Nie myśl o takich głupotach jak miłość. To po prostu niemożliwe, abyś mógł się jeszcze zakochać…

Ash podniósł głowę i uśmiechnął zadziornie. Podniósł rękę i zapukał cicho, a po chwili otworzyła mu urocza dziewczyna w za dużych okularach i piżamie, narzuconej na bieliznę.

- Myślałam, że już nie przyjdziesz… – mruknęła zaspana, spoglądając na chłopaka.

- Też tak myślałem – odpowiedział demon i uśmiechnął się jeszcze szerzej. To jest to, na czym się znam i tego muszę się trzymać, pomyślał z pełnym przekonaniem. –Ale nastąpiła drobna zmiana planów…

- Drobna zmiana, mówisz? No cóż, skoro już tu przyszedłeś, zachowałabym się chyba niegrzecznie, gdybym cię nie wpuściła, prawda?

- Mrrau, lubię niegrzeczne dziewczynki – wymruczał Ash uwodzicielskim głosem, a dziewczyna wciągnęła go do pokoju ze śmiechem i zamknęła za nimi drzwi…

Rano…

Jasne promienie słońca wpadały przez okno, oświetlając spowitą snem twarz czarnowłosej dziewczyny. Przeciągnęła się delikatnie i otworzyła zaspane oczy, wpatrując się wprost w śpiącą twarz Shina. Wciągnęła powietrze przez usta, starając sobie przypomnieć wydarzenia zeszłej nocy. Spojrzała w dół i odetchnęła z ulgą; na szczęście mieli na sobie ubrania, więc dlaczego spali razem w jednym łóżku?! Ponownie spojrzała na twarz blondyna i uśmiechnęła się delikatnie. Zniknęły wszystkie srogie zmarszczki, które zazwyczaj towarzyszyły jego sposobowi bycia. Została tylko sama piękna, gładka twarz, tak delikatna i bezbronna jak u dziecka. Na oczy opadały mu złote kosmyki, a w nich mieniły się zagubione promienie słońca. Wyglądał jak prawdziwy anioł, który zstąpił prosto z nieba, aby przytulić się do ukochanej osoby. Może przytulę się do niego jeszcze na chwilkę, pomyślała i tak też zrobiła, a po chwili ponownie smacznie drzemała wtulona w ciało blondyna. Obudziła się jakiś czas później i spojrzała do góry, spodziewając się ponownie ujrzeć śpiącą twarz chłopaka, jednak jego zielone oczy pozostawały otwarte i wpatrywały się prosto w nią, a na jego ustach igrał arogancki, złośliwy uśmieszek.

- No dzień dobry, słoneczko – wymruczał niskim głosem, zarezerwowanym tylko i wyłącznie  do uwodzenia. – Dobrze spałaś?

- Shin! – krzyknęła i zerwała się z łóżka. Stanęła metr dalej z szaleńczo bijącym sercem i rumieńcem pokrywającym jej policzki. – Kiedy wstałeś?

- A tak jakoś, kiedy się do mnie przytulałaś – odpowiedział i uśmiechnął jeszcze szerzej. – Zmieniłaś zdanie? Powiesz mi, że zakochałaś się we mnie?

- Ja nie… ja nie… – zaczęła się jąkać, a wszystko mówiąca za siebie czerwień pokryła jej twarz jeszcze bardziej. – Agrh! Nienawidzę cię! – warknęła i wybiegła z pokoju, pozostawiając śmiejącego się do rozpuku Shina.

Cholera, co się z nią znowu działo?! Jak mogła doprowadzić do tego, że byle jaki facet aż tak zawrócił jej w głowie?! Jakby widział ją teraz któryś z braci zakonnych, pewnie leżałby na ziemi i turlał się ze śmiechu, podziwiając te jej eskapady. Mam dosyć! warknęła do siebie w myślach. Postanowiłam, że więcej się do tego zboczeńca nie zbliżę!… Przynajmniej dopóki nie powie mi, co się wydarzyło w magazynie…

Wparowała do swojego pokoju i spojrzała na zegarek. Od razu pobiegła do łazienki i wzięła szybki prysznic, po czym przebrała się i bez śniadanie pognała na lekcje. Choć przez pierwsze cztery godziny jej żołądek głośno o sobie przypominał, postanowiła udawać skupienie tylko po to, aby Shin do niej nie zagadał. W czasie przerwy na lunch, zbiegła do kafeterii i kupiła kanapkę, po czym zniknęła za drzwiami prowadzącymi na dziedziniec, nim ktokolwiek z ich grupki mógł zapytać o co chodzi. Rozejrzała się po pokrytym śniegiem terenie i zadrżała z zimna. Wtedy też przypomniała sobie o szklarni, więc udała się w tamtym kierunku. Jednak kiedy znalazła się za rogiem budynku, ktoś popchnął ją na śnieg tak, że upadła na kolana, a kanapka wyleciała jej z ręki. Odwróciła się, spodziewając się ujrzeć Shina, Asha lub któregokolwiek z jej przyjaciół, ale nikogo za sobą nie dostrzegła, zupełnie jakby ten ktoś rozpłynął się w powietrzu. Spojrzała na ślady pozostawione na śniegu należące do więcej niż jednej osoby. Była pewna, że ktoś zrobił to specjalnie. Pozostaje tylko pytanie: kto?

- Ja to mam szczęście – mruknęła, podnosząc się z ziemi. Otrzepała mokre ręce i nogi po czym ponownie udała się do szklarni. We wnętrzu ogrodu roztaczał się cudownie słodki zapach rozkwitających kwiatów, a ciepłe powietrze jeszcze tylko pomagało dobremu samopoczuciu. Dziewczyna położyła się na ławce i spojrzała na prześwitujące przez liście słońce. Na zewnątrz powietrze stawało się coraz cieplejsze, a śnieg topniał, pozostawiając za sobą mokre kałuże. Już za niedługo wiosna, pomyślała sennie i po chwili już spała rozłożona na ławce.

Obudził ją trzask zamykanych drzwi. Zerwała się na równe nogi, pewna, że ktoś chce ją znowu zaatakować, ale nieznajomy gdzieś zniknął, zamiast tego koło ławki leżała zapakowana w folię kanapka z napisaną zgrabnym pismem notatką brzmiącą „Smacznego”. Dea sięgnęła po jedzenie i przyjrzała mu się z bliska, a żołądek ponownie przypomniał o sobie, w wiele mocniej niż wcześniej.

- Ugh… Chyba nie jest zatruta? – mruknęła w przestrzeń, po czym odwinęła folię i w dwóch kęsach pochłonęła kanapkę. Dopiero kiedy zaspokoiła głód, pozwoliła sobie pomyśleć o czymś innym. Coś jej się śniło, ale zupełnie zapomniała co. Miała słabe przebłyski twarzy Shina i innych, a także czegoś skąpanego w czerwieni i złocie. Eh, nie mogę sobie przypomnieć… Wyciągnęła komórkę i sprawdziła godzinę. Wstała z ławki i spokojnie poszła na dalsze zajęcia. Jej plan unikania Shina jak na razie działał, ale wiedziała, że to nie potrwa długo. Jeszcze trzy dni temu miała nadzieję, że ponownie mogliby być przyjaciółmi, ale teraz zdała sobie sprawę, że nie jest w stanie powstrzymywać uczuć płynących do chłopaka.

Weszła do klasy równo z dzwonkiem i podeszła do swojej ławki. Widziała, że Shin chce o czymś pogadać, ale na szczęście w klasie zjawił się nauczyciel-sadysta od matmy i rozpoczął swoje super nudne zajęcia, więc Shin musiał odpuścić. Dea usłyszała jeszcze jak wkurzony westchnął i uwalił się na ławce, po czym zasnął. To będą ciężkie dni, pomyślała dziewczyna zrezygnowana, po czym skupiła się na lekcji, choć ni w chuja nie rozumiała o czym ten facet ględzi. Już po chwili, nie zdając sobie z tego sprawy, zaczęła rysować w zeszycie śpiącą twarz blondyna… (za dużego talentu to ona jednak nie miała…)

I tak minął kolejny dzień,  po czym przyszedł czas na egzaminy. Punktualnie o 9 rano w środę wszyscy uczniowie zjawili się w klasie i rozpoczęły się trzy dni męczarni, o których nie warto się rozpisywać,  by nie męczyć biednych duszyczek... Dea nadal unikała blondyna, zwalając winę na brak czasu pomiędzy egzaminami, no i tak minęły trzy dni testów. Fajnie zrobiło się dopiero na teście sprawnościowym...

- Dobra – powiedział blondyn z wesołym błyskiem w oczach, kiedy ostatecznie udało mu się złapać przyjaciółkę. – Załóżmy się o coś.

Dziewczyna spojrzała na niego z powątpiewaniem i założyła ramiona na piersi. – Zgoda – odparła ostatecznie, po chwili namysłu, rozciągając się przed startem. Ich test sprawnościowy miał polegać na przebiegnięciu toru z przeszkodami w jak najlepszym czasie. – Jeśli wygram, powiesz  mi, co ci opowiedział Sonnelion...

- A jeśli ja wygram to przyznasz się,  że mnie kochasz i staniesz się moją sex-niewolnicą na powiedzmy… tydzień – dopowiedział chłopak i uśmiechnął się tak szerokim uśmieszkiem,  zupełnie jakby wiedział,  że Dea nie ma żadnych szans, co potwornie zirytowało dziewczynę.

- Okay – powiedziała i uniosła brodę do góry.  – Niech wygra najlepszy.

- Na pewno – odpowiedział jeszcze i roześmiał się,  po czym nauczyciel dał sygnał do startu i wszyscy wyruszyli. Już na samym początku dziewczyna i chłopak zostawili resztę w tyle, jako że od dziecka trenowali sztuki walki, a dodatkowo Shin musiał się nauczyć jak najszybciej spierdalać przed kochankami Asha, dopóki nie sprawił sobie motoru. Po niespełna kilku minutach pojawiła się na ich drodze pierwsza przeszkoda, a mianowicie był to basen pełen plastikowych piłeczek, no ale jakoś sobie poradzili. Po pierwszej przeszkodzie niewielką przewagę miała Dea, jednak już na drugiej przeszkodzie, czyli na czołganiu się, pobił ją Shin, jako że nie miał przeszkadzających piersi… No, ale dobra. Następne przeszkody takie jak: ścianka wspinaczkowa, skok przez płotki, przewrót, slalom pomiędzy pachołkami itp. pokonali w miarę równo. Byli już przy ostatniej przeszkodzie, basenie z dryfującymi kładkami po których mieli przejść bez wpadnięcia do ciepłej wody, kiedy od tyłu usłyszeli kilkukrotne sruuuu – coś nadleciało z olbrzymią prędkością, spychając dziewczynę do basenu. Dea straciła równowagę i odruchowo złapała Shina za rękę, ciągnąc go w basenowe odmęty… Chłopak wynurzył się po chwili i wypluł wodę z gardła.

- No po prostu zajebiście – mruknął, wkurwiony i wygramolił się z basenu.

- Ej, nie pomożesz mi?! – warknęła dziewczyna na blondyna, a ten tylko prychnął i podał  jej rękę, po czym jednym sprawnym ruchem wyciągnął ją na brzeg. Nad ich głowami rozległ się trzask włączanego głośnika. – Zawodnicy Dea Leacú oraz Shin Kuroshi zdyskwalifikowani.

- Dobra, chodźmy zobaczyć co też zniweczyło mój genialny plan – powiedział Shin i skierował się w kierunku mety. Zawodnicy mieli do przebiegnięcia jeszcze jedną prostą i akurat nasza dwójka zdążyła dotrzeć, by zobaczyć jak… biegnie Mephisto?! z wywieszonym jęzorem, wrzeszcząc: – Zabierzcie ode mnie tego kundla!!!

… A za Mephisto biegnie zziajany chihuahua w granatowym sweterku i szczeka na koteczka…

… A za pieskiem biegnie Rafael ubrany w garniturek i z torebką w ręce, wrzeszcząc do kundelka: – Moja wystawo! Czekaj!!!

… A za aniołkiem gna Miracle szczerząca się jak Szalony Kapelusznik po obiedzie, piszcząc cieniutkim głosikiem: ­– Yuhu! Nowa torebka! Chcę ją! Chcę!!!

Ale to jeszcze nie koniec.

Cały ten dziwny korowód zamykał biegnący w samych jeansach Ash, wrzeszczący załamanym głosikiem: – To tylko niezobowiązujący seks, nie ożenię się z tobą!!!

…A za nim dziewczyna z biblioteki starająca się pochwycić rękoma demona…

- Pozostawię to bez komentarza – stwierdził Shin, wytrzeszczając oczy ze zdumienia.

- Najlepiej udawajmy, że ich nie znamy – poradziła czarnowłosa, nadal nie mogąc wyjść z szoku, a chłopak przytaknął. Odwrócili się na pięcie i poleźli do pokojów, aby zmienić mokre ubrania.

Wrócili jakiś czas później, akurat na moment wręczania dyrektorowi zwolnienia od szorowania kibli. Ogon Mephistophelesa wściekle uderzał o powietrze, a na jego twarzy malowała się niemal namacalna furia. Jak tylko odebrał bilecik, zeskoczył z podium i pognał do swojego gabinetu.

- Wracając do naszego zakładu – mruknął Shin wprost do ucha Dei, obserwując dalszy rozwój wypadków. – To kto z nas wygrał?

- Nikt – odmruknęła dziewczyna i spojrzała mu w oczy. – Był remis. Rozstrzygniemy to inaczej.

- Aż tak ci się śpieszy, aby powiedzieć mi „Kocham cię”?

- Niekoniecznie – odparła spokojnie Dea, po czym odwróciła się i zniknęła w tłumie, pozostawiając blondyna samego. Ten obserwował ją jeszcze chwilę z nieodgadnionym uśmiechem na twarzy, po czym zaczął się przebijać w drugim kierunku. Zlokalizował Asha, złapał go za ramię i wyciągnął z tłumu.

- Mam genialny pomysł – powiedział na wstępie, a demon aż się zatrząsł.

- Już się boję – mruknął znerwicowany, ponieważ przypomniał sobie ostatni „genialny pomysł” przyjaciela, po którym obudził się kilkaset kilometrów dalej w rowie, nie pamiętając jak się tam znalazł, z ogoloną do zera głową i tatuażem na dupie głoszącym „Pretty Woman”. – Jeszcze jeden Kac Vegas, a chyba przejdę na ciemną stronę mocy.

- Wstąpisz do zakonu?

- Gorzej, pójdę do AA – pogroził demon, a blondyn aż zachłysnął się z wrażenia. Sprawa musiała być poważna, ponieważ Ash jeszcze nigdy nie wypowiedział słowa na „A”… Zapewne nabawił się marskości wątroby … Ej no, chwila! To przecież demon! On mógłby wypić basen czystego spirytusu, a i tak jego wątroba wyglądałaby jak nowa, prosto z Lidla…

- Nie strasz, nie strasz – odpowiedział Shin. – Ten pomysł jest na serio genialny! Muszę tylko pogadać z Mephisto!

- A do czego, w takim razie, potrzebny ci jestem JA? – spytał demon, a na twarzy Shina wykwitł jeden z tych cholernie niebezpiecznych, zapowiadających katastrofę uśmiechów. Ash widząc to, aż pobladł na mordce i zaczął się trząść – O mamo…

Dowlekli się do gabinetu Mephisto i otworzyli drzwi bez pukania. Kocur siedział przy biurku, a w łapce trzymał kawałek papieru. Dopiero jak skończył czytać, podniósł złociste spojrzenie na chłopaków.

- Mephisto, jedziemy na wakacje – powiedział Shin z głupawym uśmiechem w tym samym momencie, co kicia wymiauczała: – Jedziecie na wakacje…