09. Zimna noc przynosząca tajemnicę

„I choćbyś ziemskiej drogi miał już dosyć, iść musisz dalej.

By w mroku niepewnym samotna gwiazda, tobie przypisana miała oparcie.

 Drogowskaz spadania.”

~ Jacek Dehnel

Dea otworzyła powieki i ujrzała nad sobą zielone oczy Shina, obramowane spływającą w dół czerwienią. Chłopak leżał na niej, osłaniając dziewczynę przed szklanymi odłamkami fruwającymi w powietrzu, a z rozcięcia na jego twarzy ciekła krew i kropelkami spadała na usta czarnowłosej.

- Nic ci nie jest? – zapytał, a jego wargi wykrzywiły się z bólu. Dea pokręciła głową, na co chłopak podniósł się, uwalniając ją spod swego ciężaru. Nareszcie mogła dostrzec sprawcę tego całego zamieszania, jednak nie spodziewała się, że będzie to osoba najmniej mile widziana…

Mężczyzna postąpił krok naprzód, a jego olbrzymie białe skrzydła z jasnobłękitnymi końcówkami piór poruszały się za nim, delikatnie rozkładając się i składając.

- Głupia, plugawa istoto! – warknął Mikael, podchodząc jeszcze bliżej Dei i Shina. Ash i Mephisto właśnie podnosili się po odrzuceni przez falę powietrza wywołaną przybyciem Archanioła, a Miracle próbowała w bardzo „delikatny” sposób ocucić powalonego pod ścianą Keia, napieprzając go po pysku to z prawej, to z lewej. – Coś ty uczyniła Gabrielowi?!

- Mikael! – wrzasnął Shin, chowając czarnowłosą za swoimi plecami. – Jeśli wysłał cię tu ten laluś, to przyrzekam, że powyrywam mu wszystkie piórka z tych jego zasranych skrzydełek!

- Obawiam się, że nie będziesz miał takowej możliwości… – odparł archanioł, a jego oczy wypełniły się smutkiem i goryczą. – Jeśli nie przekonam Pana, aby dał mu jeszcze jedną szansę, Gabriel albo zostanie strącony albo unicestwiony…

Po słowach Mikaela nastąpiła w pokoju cisza, przerywana jedynie przez podmuchy wiatru wpadające do gabinetu i hulające pomiędzy meblami.

- Co takiego? – zapytała Dea, wychylając się zza pleców blondyna i podchodząc do anioła. – Jak to zostanie strącony albo unicestwiony?

- Gabriel chce upaść. I to przez ciebie. Pan zwołał nadzwyczajne posiedzenie w tej sprawie.

To niemożliwe, pomyślała Dea przypominając sobie ich wcześniejszą rozmowę. Przecież on żartował… prawda?

- Nadal nie rozumiem, co ma z tym wspólnego córka Lucifera, Mikaelu – odezwał się Mephisto ze swojego fotela.

- Jeśli ta dziewczyna nie pojawi się w Luminosie do północy, nie będziemy mieli żadnej szansy na uratowanie Gabriela.

- Nie – odparli równocześnie Mephisto, Ash i Shin ponownie próbujący zasłonić czarnowłosą.

- Zgadzam się! – odparła bez wahania Dea, nie zważając na sprzeciw swoich przyjaciół. – Pomogę ci uratować Gabriela, jednak nie robię tego dla ciebie, Mikaelu, tylko dla Gabriela.

Archanioł spojrzał jej w oczy próbując zrozumieć tok myślenia tej dziewczyny. Musiała wiedzieć, że wszystkie anioły na świecie pragną ją w jakiś sposób zniszczyć, a teraz pchała się prosto w paszczę lwa z napisem „zjedz mnie”. Naprawdę, czy ta dziewczyna ma w sobie najmniejszej drobinki instynktu zachowawczego?

No, ale cóż, osiągnął to, po co tu przybył i los tej głupiej i naiwnej istoty nie będzie go już obchodził po procesie.

- Dobrze, rusza…

- Czekaj! – przerwał mu Mephisto, podnosząc się z fotela i wyciągając z szuflady fajkę. Pstryknął paluszkami i tytoń zapalił się ciepłym blaskiem. – Nie puszczę jej samej, Mikaelu.

Demon i Archanioł wymienili między sobą napięte spojrzenia, jednak tym razem Mephisto wygrał walkę.

- Zgoda, może iść z nią dwójka – powiedział zrezygnowany Mikael. Kocur otwierał już pyszczek, aby wydać werdykt, kto idzie z czarnowłosą, jednak nie zdołał nic wymruczeć, ponieważ ponownie głos zabrał archanioł. – Do Luminosy nie mają wstępu żadne demony, Mephistophelesie. Nie ma tu wyjątków.

No i to zamknęło koteczkowi usteczka na dobre. Spojrzał bezradnie na Deę, przekazując jej, że to ona ma wybrać. Nagle przed dziewczyną, usadowiony na biurku i machający jak dziecko nóżkami, zjawił się Lucah - tajemniczy chłopak grający na fortepianie z wcześniej. Dea rozejrzała się po osobach obecnych w pokoju, jednak zdawało się, że nikt nie zauważa przybysza.

- Niech pójdą z tobą mężczyźni radzi do Miasta Świateł, skrytego przed wzrokiem wielu. I tam wystąpisz przed oblicze Absolutu i rzekniesz te oto słowa „Jam jest ta, która zbłądziła i prowadziła zbłąkanych ku ciemności. Ciemność jest mi Panią, a ja jestem Jej sługą, lecz nie każ zbłąkanej istoty żałującej za swe grzechy. Przyjmę na swe ciało karę tego Archanioła Gabriela i odejdę z Twego Królestwa.” W przyjaciołach swych zaufanie pokładaj i w mych słowach znajdź odpowiedź. Niebawem znów spotkać się z Tobą rad będę. – po czym, ponownie jak ostatnim razem, chłopak zniknął.

Co tu się dzieje do cholery?! Jednak nie było czasu, aby rozmyślać nad kolejnymi kłopotami, bo oto wszyscy zebrani wpatrywali się w nią jak w malowany obrazek.

- No wiec... ten tego, no... eh, wezmę Shina i Keia – wydukała w końcu, wpatrując się w podłogę.

- Zgoda – zadecydował Mephisto, zeskakując z krzesełka i dreptając w stronę nadal nieprzytomnego chłopaka. Pochylił się i chuchnął na jego twarz, a Kei momentalnie się ocknął.

- Krople cucące? – wychrypiał człopaczek, podnosząc się i opierając o ścianę. 

- Czepiasz się szczegółów. Jadłem przed chwilą tuńczyka – warknął kocur i odwracając się, przypieprzył chłopakowi ogonem prosto w twarz. – Zbieraj dupę w troki, Krewko. Lecisz z gołąbkami do Miasta Świateł.

- Ale...

- Żadnych "ale" Krwawy Jeźdźcze. Idziesz i kropka. Popilnuje mnie Mroczny. Koniec rozmowy!

Nikt już nie dyskutował z wściekłym kotem. Kompania powlekła się za Mikaelem do olbrzymiego pokoju, którego nikt wcześniej nie zauważył. W pomieszczeniu panował półmrok, jednak dało się dojrzeć kilka łóżek poustawianych pod ścianami. Na trzech z nich leżeli Gabriel, Rafael i Mikael, porażeni w głębokim śnie.

- Mikaelu, o co tutaj chodzi? – zapytała Dea zdziwiona śpiącymi ciałami. Powoli zaczęła się wycofywać z powrotem na korytarz. – Przecież mówiłeś, ze Gabriel jest w Luminosie i... co ty tam robisz, skoro jesteś tutaj?

- Każda istota żywa czy to demon, czy anioł, czy nawet człowiek przed śmiercią posiada Formę Astralną i Formę Pierwotną, nazywaną Istnieniem. Forma Astralna, inaczej Esencja, to coś w rodzaju energii ożywiającej Istnienie - w chrześcijaństwie nazywana również duszą, natomiast Istnienie to materialne ciało, które nie przetrwałoby bez Esencji – wytłumaczył powoli i spokojnie anioł, jakby rozmawiał z dziećmi, ale wobec niektórych po prostu nie dało się inaczej… Zamknął drzwi i przekręcił je na klucz. – Kiedy umiera człowiek, jego Istnienie kończy się, gnije w ziemi lub zostaje spalone, natomiast Esencja idzie do Luminosy, jako Zbawiona Dusza, albo do Terry, tym samym stając się demonem, lub trzecia opcja: przemienia się w Onyksa, nienależącego ani do Luminosy ani do Terry…

- A co z demonami i aniołami? Bo jakoś nie wyglądają jakby gnili lub nadpalali się – przerwała mu dziewczyna, wytrzeszczając patrzałki z zaciekawienia. Mikael dostrzegł, że jej krwiste oczy rozbłysnęły z pragnienia poznania. Anioł widział już kiedyś coś takiego, u innej kobiety, tysiące lat wcześniej, jednak to nie był czas i miejsce na rozpamiętywanie przeszłości. Kiedyś, innym razem…

- Istnieje także Forma Wtórna funkcjonująca pod nazwą Powłoki. Taką formę mogą wytworzyć jedynie demony i anioły, gdyż ich pierwotne Istnienie uległo degradacji. W ciągu całego życia mogą mieć kilka Powłok w odstępach czasowych, jednak niektórzy posiadają dwie Powłoki w tym samym czasie np. Ashmodei, ale stworzenie i utrzymanie obu kosztuje bardzo dużo energii…

- No, ale co z tymi ciałami?! – zniecierpliwiła się czarnowłosa, na co Miki obrzucił ją jednym z tych „kamieniujących” spojrzeń, a dziewczynę momentalnie przeszły dreszcze.

- Do Miasta Świateł czy do Ziemi Upadłych nie można wejść w materialnej formie. Przenika tam jedynie Esencja, która po przekroczeniu bram przybiera postać Istnienia. Dlatego pozostawiamy tu Powłoki i w dalszą drogę udajemy się pod postacią Esencji.

Cała trójka zgodnie kiwnęła łebkami, choć wciąż odczuwali niepokój. I właściwie, jak mieli niby to zrobić?! Chyba po prostu nie położą się i nie zasną, co nie…?

Oh, fuck pomyślała Dea, spoglądając na tego cholernego aniołka i na jego super poważną i skupioną twarzyczkę.

- Najprostszym sposobem na wyodrębnienie Esencji jest sen. Pozostanę tutaj i pomogę wam – powiedział, jakby czytał jej w myślach i opadł na fotel czekając, aż reszta się położy i zaśnie. Nie mieli innego wyjścia. Podeszli do łóżek i zapadli się w miękką pościel, zamykając oczy i zagłębiając się w mroczną przestrzeń swoich umysłów.

Dea poczuła jak czyjeś ręce chwytają ją i ciągną w górę ku białemu światłu. Otworzyła oczy i zalała ją eksplozja barw. Każdy kolor w pomieszczeniu był o wiele wyraźniejszy – od ciepłych żółci, pomarańczy i brązów, kończąc na stonowanych błękitach, granatach i zieleniach. Spojrzała w dół wprost na swe ciało pogrążone w głębokim śnie.

- W porządku? – odezwał się Shin stojący zaraz obok niej. Obróciła się w jego stronę i zapatrzyła w niesamowitą barwę oczu chłopaka. Nie były zielone, tak jak jej się wcześniej wydawało. Całą tęczówkę pokrywały setki malutkich, naprzemiennie zielonych i złotych kropeczek, tworząc niezwykłą mozaikę. Jak skrzydła motyla, pomyślała oczarowana ich głębią dziewczyna.

- Taa, wszystko gra – odparła po chwili i skierowała się ku czekającemu na nich Mikaelowi, by blondyn nie zauważył wypływających na jej twarz rumieńców. Cholerni faceci! Dlaczego oni zawsze muszą być tacy przystojni?!

- Skoro wszyscy już jesteśmy, to czas ruszać w drogę…

- Ale gdzie jest Kei Liang Xu? – zapytała dziewczyna, rozglądając się po pomieszczeniu, jednak chłopca nigdzie nie było.

- Spokojnie – odparł Mikael. – Jeździec również tu jest, ale pod trochę inną postacią. Zobaczycie się z nim jak tylko przekroczymy bramy Luminosy. Zamknijcie oczy i odliczajcie do dziesięciu – polecił i podszedł do nich. Shin i Dea posłusznie wykonali polecenie anioła i po chwili poczuli jak ciepłe powietrze wiruje wokół i unosi ich ku górze.

- Możecie otworzyć oczy – powiedział Mikael, a reszta rozwarła patrzałki i… zalało ich jasne, ciepłe światło sączące się jakby zewsząd. Za nimi znajdowały się olbrzymie, srebrno-niebieskie i wysokie na kilka metrów bramy. Ich powierzchnia została wyrzeźbiona w niezwykle precyzyjny sposób – miliony zawijasów i kresek tworzyły wspaniały obraz drzewa z rozłożystymi gałęziami, na którego pniu znajdował się napis „Exodus”. Naokoło ferajny przepływały śnieżnobiałe, beżowe i rumiane obłoki. Wznosiły się wyżej i wyżej, prosto ku strzelistym, lśniącym w słońcu budynkom. Widok zapierał dech w piersiach, jednak większym zaskoczeniem okazał się być… Kei Liang Xu. Chłopiec wyglądał na sześć, góra siedem lat. Oczy i włosy miał czarne jak noc, a skórę bladą i pokrytą piegami. Był taki słodziutki, że aż Dea miała ochotę go przytulić i wycałować!

- Chodźmy – polecił Mikael, tym samym przerywając fantazyjne eskapady Dei o tuleniu dzieci, i poprowadził ich w głąb Miasta Świateł. W miarę zagłębiania się wszystko nabierało wyrazistości. Ulice pokrywał jasnobeżowy bruk, a kamieniczki pomalowano w odcieniach bieli i żółci. Dzieci ganiały się pomiędzy ich nogami, a dorośli spoglądali na ferajnę z okien, od czasu do czasu wołając dziatwę do domów. Młode panienki uśmiechały się rozanielone na widok Mikaela i machały mu chustkami. Zupełnie jak w średniowiecznym miasteczku, pomyślała Dea oszołomiona tym niezwykłym widokiem.

- Jesteś strasznie popularny, co? – zagadał anioła Shin, uśmiechając się po shinowatu i szturchając Mikaela w ramię, na co ten warknął coś pod nosem. I kiedy tak chłopaki prowadzili „przyjacielską” gadkę szmatkę, Dea zwolniła i zrównała kroku z dreptającym za nimi chłopcem.

- Dobrze się czujesz? – spytała zaniepokojona, ponieważ chłopiec dyszał i był cały czerwony.

- Tak – odparł Kei, nawet nie spoglądając na czarnowłosą, jednak nie wyglądało, jakby wszystko było w porządku. Nagle chłopiec potknął się i zaczął spadać, ale na szczęście Dea złapała go nim uderzył głową w ziemię.

- Shin! – zawołała, przytrzymując rozpalone ciało dziecka wstrząsane drgawkami. – SHIN!!!

Blondyn podbiegł do nich i chwycił Keia w swoje ramiona. – Co się stało?

- Ja nie… nie wiem… Po prostu nagle upadł - odparła dziewczyna na granicy płaczu. Blondyn chwycił mocniej chłopca i podszedł do Mikaela spoglądającego na nich z zainteresowaniem. – Jest tu gdzieś szpital albo jakiś lekarz?

- Skręćcie w prawo i idźcie prosto. W ostatnim domu załatwiłem wam pokoje. Połóżcie go do łóżka, a ja postaram się kogoś sprowadzić – odpowiedział, po czym odszedł, zostawiając Deę i Shina samych bez dalszych wyjaśnień. Jego biało-niebieskie skrzydła zalśniły, gdy wzbił się w powietrze i zniknął w jasnoróżowych chmurach.

Shin i Dea pognali uliczkami, szukając owego domu. W końcu go znaleźli, a starsza kobieta widząc ich z chorym dzieckiem, od razu zaprowadziła spanikowanych ludzików do pokojów. Shin położył chłopca na łóżku i sprawdził jego temperaturę, natomiast Dea zmoczyła chusteczkę i przyłożyła Keiowi do czoła, aby choć trochę go ostudzić, jednak pomimo ich usilnych starań, stan chłopczyka wciąż się pogarszał. Na szczęście w pewnym momencie do pokoju wkroczył Mikael, a zaraz za nim zgarbiony, pomarszczony staruszek podpierający się na lasce, z długą do ziemi, białą brodą. Istny Gandalf, pomyślała dziewczyna na widok mężczyzny. Nie spoglądając na nikogo, podszedł do Keia i przyłożył swoje powykręcane reumatyzmem palce do rozpalanego czoła chłopca. Westchnął głęboko i zamknął oczy, całkowicie skupiając się na pacjencie. Po chwili odwrócił się do oczekujących i spojrzał każdemu po kolei w patrzałki, zatrzymując się na Archaniele.

- Mogę cię prosić o opuszczenie na chwilę pokoju, Mikaelu? - zwrócił się do anioła. Mówił głosem spokojnym i równym, jednak w jakiś dziwny sposób nie zabrzmiało to jak prośba, a bardziej jak rozkaz.

- Oczywiście, Zadkielu – odpowiedział anioł z szacunkiem, zachowując swoją kamienną maskę, jednak dziewczyna dostrzegła, że zacisnął dłoń w pięść tak mocno, aż zbielały mu kłykcie. – Zostanę za drzwiami, gdybyś mnie potrzebował.

- Nie będzie takiej potrzeby – zbył go staruszek i odwrócił się przodem do zgromadzonych, a plecami do archanioła, na co ten wyszedł pośpiesznym krokiem, przy okazji trzaskając drzwiami.

- Wciąż zachowuje się jak dziecko – westchnął mężczyzna, pocierając zmarszczone czoło.

- Taa, znam ten ból. – dorzucił Shin, spoglądając wymownie na czarnowłosą.

Mężczyzna cicho się roześmiał gromkim śmiechem. – Ah, ta młodość. Nie ma nic lepszego na świecie… Yhym, jestem Archanioł Zadkiel - Uzdrowiciel i Mędrzec. Miło mi was poznać, dzieci.

- Nam również miło, Archaniele, jednak, co z naszym towarzyszem? – odezwała się Dea po raz pierwszy od przybycia Zadkiela.

- Cóż… Wszystko tak naprawdę zależy od ciebie, młoda damo – odparł, spoglądając na nią mądrymi, szarymi oczami, obleczonymi niezliczoną ilością zmarszczek. – Czy zechciałabyś mi pomóc? – zapytał, wyciągając sędziwą, pokrytą bliznami dłoń ku dziewczynie.

Dea po chwili niepewności chwyciła dłoń Archanioła i podeszła do niego, na co starzec uśmiechnął się do niej spękanymi ustami. – Twój ojciec, brat Zachariasz miał rację, co do ciebie, moja droga. Powiedział, że jesteś o wiele silniejsza niż się może niektórym zdawać i w dodatku uparta, a to czyni cię niezwykłą przyjaciółką… Yhym, przejdźmy jednak do naszego pacjenta. Powodem jego obecnego stanu jest amnezja. W Luminosie mogą przebywać tylko ci zmarli, którzy pamiętają moment swej śmierci, natomiast Kei Liang Xu w jakiś dziwny sposób zapomniał, przez co Luminosa chce go unicestwić. Tym samym, jeżeli odzyska swe wspomnienia, jego stan powinien wrócić do normalności, jednakże… – zawiesił głos, nie kończąc zdania i tym samym sprawiając, że w powietrzu pojawiło się napięcie.

- Jednakże, co?! – warknął Shin, powoli tracąc cierpliwość, jednak anioł nie dał się sprowokować.

- Obecnie, jedynie Armagedon Lucifer Deis może wniknąć w umysł chłopca, nie zabijając go przy tym, ale istnieje spore ryzyko, że sama może się zatracić we wspomnieniach. Podczas Podróży Astralnej całkowicie znika granica między jedną osobą a drugą - ich wspomnienia łączą się i mieszają, co może spowodować zagubienie się w ich fragmentach.

Dziewczyna zawahała się nad decyzją. Pamiętała jeszcze zapiski z pamiętników ojca mówiące o zatraceniu się w ciemności. Czy ojciec mógł mieć to na myśli? Spojrzała na chłopca wstrząsanego drgawkami, z bladą, pokrytą potem skórą i z olbrzymimi cieniami pod oczami. Nie mogła go tak zostawić, szczególnie, że czuła się odpowiedzialna za niego.

- Co mam zrobić? – zapytała, podejmując decyzję. Nigdy nie wybaczyłaby sobie śmierci któregokolwiek z jej przyjaciół, tylko dlatego, że się bała.

Anioł przyłożył jej dłoń do piersi chłopca, tuż nad sercem i szepnął do ucha dziewczyny – Wsłuchaj się w bicie swego serca. Połącz je z biciem Keia. Niech poniesie cię w głąb wspomnień.

Dziewczyna posłuchała Zadkiela i zamknęła oczy, wsłuchując się w miarowy rytm wybrzmiewający w jej piersi i niespokojne wibracje pod ręką. Dała się im porwać, ponieść w głąb, w ciemność wypełnioną bólem, zimnem i opadającymi płatkami śniegu…

Jestem w jakimś domku zrobionym z bali. Siedzę na bujanym fotelu, przykryta kocem i wpatruję się w ogień, płonący w palenisku.

- Kei… Kei… – słyszę cichy, dziewczęcy głos nad sobą. – Wychodzę po drewno. Zostań tutaj i nie wychodź, dobrze? Postaram się za niedługo wrócić, braciszku.

Odwracam głowę i spoglądam w ciemne oczy mojej starszej siostry, jedynej rodziny, która mi pozostała. Kiwam głową i przytulam się do dziewczyny. Jej ciemne włosy łaskoczą mnie w skórę, a ciepłe ręce głaszczą po plecach. – Kiedy wrócę, opowiem ci bajkę.

- Uważaj na siebie, Bia – szepczę, puszczając siostrę. Dziewczyna uśmiecha się jeszcze do mnie i wychodzi, a ja zostaję sama…

Mija godzina, mijają dwie i trzy, a ona nadal nie wraca. Mam złe przeczucia. Bia nigdy nie wychodziła na tak długo. Postanawiam jej poszukać, choć strasznie boję się wyjść na zewnątrz, jednak nie mogę pozwolić by mój strach zawładnął mną. Ubieram się i wychodzę, pozostawiając za sobą ciepło i bezpieczeństwo. Zaczyna zmierzchać, ale już i tak jest strasznie zimno. Spoglądam w niebo na wirujące w tańcu płatki śniegu. Mój oddech tworzy obłoczek pary przede mną, mieszając się z białymi płatkami. Ruszam w kierunku lasu z nadzieją, że moja siostra jest cała i zdrowa.

Wędruję przez długi czas między drzewami. Słońce już dawno zaszło, pogrążając cały świat w ciemnościach. Idę coraz dalej w głąb lasu, aż w końcu sama nie wiem, gdzie jestem. Tak bardzo się boję! Gdzie jesteś, siostrzyczko?! Proszę, przyjdź po mnie! Jednak nie mogę się poddać. Śnieg pada coraz mocniej i wszystko, co teraz widzę, to czerń i biel, zupełnie jakby ktoś wyłączył każdy kolor w świecie.

Idę dalej pomiędzy drzewami, co rusz przewracając się i wpadając w zaspy. W pewnym momencie potykam się o coś i ląduję twarzą w śniegu. Podnoszę się i spoglądam za siebie. Serce staje mi w gardle… Widzę ją… Leży na ziemi, okryta białymi płatkami zupełnie jak pierzyną. Oczy ma zamknięte i ręce rozrzucone, jakby nagle upadła. Podchodzę do niej i klękam przy siostrze. Dotykam jej ciała, starając się ją obudzić. Boże, jest taka zimna!

- Hej, siostrzyczko, obudź się… – szepczę, starając się uśmiechnąć. – Znalazłem cię! Wróćmy razem do domu…

Jednak moja ukochana Bia nadal nie otwiera oczu…

- Bia, obudź się! – mówię już głośniej, potrząsając jej ciałem. – Bia, nie zostawiaj mnie tutaj! Błagam siostrzyczko, obudź się! Obiecałaś, że wrócisz i opowiesz mi bajkę! Bia? Proszę, otwórz oczy…

Ale pomimo moich usilnych próśb, siostrzyczka nadal się nie budzi.

- Zimno ci, prawda? Jeśli cię ogrzeję, to obudzisz się? – pytam z nadzieją. Kładę się obok niej i przytulam do lodowatego ciała dziewczyny. Leżymy tak długi czas, a śnieg wiruje nad naszymi głowami.

Jest mi coraz zimnej i czuję się coraz bardziej zmęczona, ale nie mogę pozwolić sobie zasnąć. Jeszcze nie, dopóki siostrzyczka się nie obudzi i nie wrócimy razem do domu.

- Sio… siostrz… siostrzyczko… Bę… będzie… dob… dobrze… Prawda? – szepczę, opadając w lodowatą ciemność. Po moim policzku spływa łza i spada na ziemię, zamieniając się w piękny, niepowtarzalny płatek śniegu…

Dea obudziła się, łapczywie chwytając powietrze w płuca i uwalniając się z nurtu wspomnień chłopca. Wciąż odczuwała wszechogarniające zimno i w jakiś dziwny sposób nadal czuła łzy Keia spływające po policzku. Podniosła rękę do oczu i ze zdziwieniem zauważyła, że tak naprawdę ma suche policzki. Tak bardzo chciało się jej płakać, a łzy wciąż nie spływały, jednak z jej gardła wyrwał się szloch, całkowicie szokując zebranych. Nie potrafiła się opanować. Co takiego mogła zobaczyć, że aż tak ją to dotknęło?, to pytanie każdy zadawał sobie w myślach, zbyt nieśmiały by zadać je na głos. Dziewczyna skuliła się i ukryła twarz między kolanami. Dea, uspokój się! No już!, nakazała sobie, jednak nadal nie potrafiła się opanować.

- Siostrzyczko… – usłyszała cichy głosik dobiegający od strony łóżka. Podniosła głowę i zauważyła, że Kei obudził się i wpatrywał się w nią ciemnymi oczami. – Dziękuję, siostrzyczko, że wróciłaś do mnie…

Czarnowłosa momentalnie poderwała się z ziemi i znalazła obok łóżka chłopca, uśmiechając się smutno do niego.

- Cieszę się, że się obudziłeś, Kei – powiedziała roztrzęsionym głosem. – Jednak nie jestem twoją Bią. Nazywam się Dea.

- Wiem, ale byłaś tam… przy mnie, kiedy umierałem… i mówiłaś mi, że wszystko będzie dobrze… Dziękuję ci za to – szepnął, a jego oczy ponownie zaczęły się zamykać.

Archanioł podszedł do dziewczyny i położył dłoń na jej ramieniu. – Teraz nic mu już nie będzie. Potrzebuje jedynie odpoczynku, więc przeniesiemy go do drugiego pokoju, a ty tym czasem pójdź z Mikaelem, moja droga. Czeka na ciebie za drzwiami.

- Dobrze – odparła dziewczyna i skierowała się ku wyjściu. Nagle poczuła jak Shin chwyta ją za ramię i obraca ku sobie.

- Nie mogę z tobą iść, Deo – mruknął Shin, przyciągając ją do swojej piersi. – Uważaj na siebie i nie ufaj tym wszystkim aniołom. Zobaczymy się za niedługo.

- Obiecałeś pójść ze mną do kina, więc mam zamiar wybrać się na największy romans świata – postraszyła go czarnowłosa, aby rozładować napięcie malujące się na jego twarzy, a Shinuś pobladł na twarzyczce na samą myśl o „największym romansie świata”.

- Jeszcze jedno, moja droga – dorzucił na koniec archanioł, spoglądając na dziewczynę szarymi oczami. – Nie możesz nikomu wyjawić, co potrafisz. Ani Mikaelowi, ani Mephisto, ani nikomu innemu. To samo tyczy się ciebie, chłopcze – zwrócił się tym razem do Shina. – Umiejętność Podróży Astralnej III stopnia, jak nazywam to, co przed chwilą zrobiłaś, jest niezwykle rzadka i dla niektórych może stanowić zagrożenie. Toteż, nigdy nikomu nie opowiadaj o tej umiejętności, choćby nie wiem co się działo. Jasne? – dziewczyna kiwnęła jedynie głową i to samo zrobił Shin.

Dea delikatnie wyswobodziła się z objęć blondyna i posłała mu niepewny uśmiech, po czym wyszła na korytarz, zostawiając chłopaków pod pieczą Archanioła. I tak jak się spodziewała, Mikael czekał na nią z marsową minką.  Gniewnie ściągnął brwi, a usta zacisnął w wąską linię. Anioł obrzucił ją zirytowanym spojrzeniem, by następnie odsunąć się od ściany i wyprowadzić Deę na zalaną słońcem ulicę. Nie obejrzał się za siebie ani razu, by sprawdzić, czy dziewczyna podąża za nim, lecz szedł równym krokiem wciąż do przodu, zupełnie nie zwracając uwagi na otoczenie. W pewnym momencie do Dei dołączył Lucah, ponownie pozostając niewidocznym dla innych osób.

- Nie lękaj się Mikaela. Choć wrażenie nieprzyjemne sprawia, to zaprawdę o swych przyjaciół się troszczy. Przeto, w rękach jego bezpieczna będziesz. Miej zaufanie w mych słowach i dumnie krocz, jak na córkę Władcy Demonów przystało…

Po raz kolejny, bez uprzedzenia, Lucah zniknął, pozostawiając za sobą więcej pytań niż odpowiedzi. Eh, brak mi słów, by opisać tą paranoję, pomyślała w duchu dziewczyna, starając się dogonić coraz bardziej odległego anioła.

Niech to się już skończy, bo zaczyna burczeć mi w żołądku…

Po kilku minutach szybkiego marszu jej oczom ukazało się zapierające dech w piersiach, starożytne Koloseum. Budowla zbudowana z białego, połyskującego w słońcu kamienia, otoczona obłoczkami, z przymykającymi pomiędzy kondygnacjami grupkami gestykulujących i śmiejących się aniołów – to wszystko sprawiało wrażenia nierzeczywistego snu na jawie, zupełnie jakby dziewczyna zapadła w głęboką śpiączkę, z której nie mogła się wybudzić. Dopiero głos Mikaela oderwał jej myśli od niesamowitości tego miejsca.

- Znajdujemy się w centrum okręgu Archanielskiego. Oprócz tego są tutaj jeszcze okręgi Anielski i Ellysium, z którego przyszliśmy. Zebranie z udziałem Absolutu wywołało niemałe poruszenie, toteż zgromadziło się tu wielu aniołów, dlatego nie zrób z siebie… i ze mnie – dorzucił pod nosem – błazna. Czy to jasne?

- Jak słońce – odpowiedziała hardo dziewczyna, patrząc Mikaelowi w oczy. Nie mogła się teraz wycofać. To nie leżało w jej naturze. Poza tym, nie zamierzała dać satysfakcji archaniołowi, prosząc go o pomoc. Prędzej umrę, niż pozwolę ci mnie zastraszyć, cholerny archaniołku…

Przepchnęła się obok z deczka zaskoczonego Mikaela i przeszła do wnętrza budynku. Jej uszy wypełniły setki, jak nie tysiące, różnorodnych głosów oraz towarzyszący im szum skrzydeł raz po raz uderzających w powietrze. W ciągnących się w górę okrągłych rzędach siedzieli aniołowie pogrążeni w rozmowach. Nagle dziewczyna poczuła jak ktoś chwyta ją za ramię i ciągnie do pierwszego rzędu, usytuowanego dokładnie naprzeciwko złotego tronu.

- Prosiłem, żebyś nie robiła z siebie idiotki...

- Nie wydaje mi się, żebyś kiedykolwiek o cokolwiek mnie prosił – odparowała dziewczyna, wyrywając ramię z uścisku. Mikael spojrzał rozjuszony na tą upartą i nieznającą swojego miejsca flądrę, po czym westchnął ciężko i przejechał paluszkami po mordce. – Dobra... Zrozumiałem. Proszę Cię, abyś mi pomogła uratować Gabriela. Czy teraz jesteś usatysfakcjonowana?

- Jak najbardziej – powiedziała, posyłając w jego stronę wredny uśmieszek, po czym zajęła miejsce, a Mikael usiadł obok niej.

Po dłuższym czasie oczekiwania wreszcie coś zaczęło się dziać. Aniołowie zajęli miejsca i zakończyli rozmowy, po czym weszło dwóch umundurowanych Aniołów z rozłożonymi biało-czerwonymi skrzydłami, prowadząc skutego Gabriela. Archanioł trzymał głowę wysoko i wpatrywał się wszystkim po kolei w oczy. Kiedy jego spojrzenie padło na czarnowłosą, na chwilę przystanął zszokowany jej obecnością tutaj, ale szybko otrząsnął się i przeszedł dalej na wcześniej przygotowane miejsce po prawej stronie. W tym samym momencie na tronie pojawił się znikąd starszy mężczyzna koło 40, w białej bluzce i jasnoniebieskich, podartych jeansach. Jasnobrązowe włosy miał związane z tyłu głowy, a długa na kilka centymetrów broda w tym samym kolorze spływała swobodnie na jego pierś. Cała postać mężczyzny emanowała siłą i autorytetem, a z jego skóry wydobywało się ciepłe światło.

Wszyscy podnieśli się jak na komendę i wykonali głęboki ukłon, po czym ponownie zasiedli w ławach. Mężczyzna rozejrzał się jasnoniebieskimi, mądrymi oczami po zebranych i zatrzymał spojrzenie na Gabrielu.

- Gabrielu, czy podjętej przez siebie decyzji pewien jesteś? – zapytał głębokim, melodyjnym głosem.

- Tak, mój Panie – odparł archanioł ze spuszczoną głową.

- Rozumiem… – powiedział mężczyzna, pocierając kciukiem nasadę nosa. – Zaiste wielkim wojownikiem i mym przyjacielem jesteś, lecz skutków twej decyzji się obawiam. Toteż, pozbawienie cię skrzydeł za zbędne uważam…

- Psssyt – szepnął Mikael, szturchając Deę w ramię. Kiwnął głową w stronę tronu przekazując jej, że ma się w końcu odezwać.

- Chwileczkę! – rzuciła dziewczyna, wstając i zwracając na siebie uwagę wszystkich zgromadzonych, tym samym teraz tak gdzieś z kilka tysięcy par oczu wlepiało w nią zdruzgotane spojrzenia, że „jak ona śmiała przerwać ich Panu?!”. W co ty się głupia wpakowałaś?, pomyślała nagle onieśmielona, przebierając paluszkami ze zdenerwowania, lecz nie mogła się już wycofać.

- Czy zechciałabyś coś powiedzieć, Armagedonie? – zapytał uprzejmie mężczyzna, wbijając w nią przeszywające spojrzenie. Nagle dziewczyna poczuła niezwykle silny przymus, aby odwrócić wzrok, byle by tylko nie wpatrywać się w te dwie żarzące się niebiańskim ogniem głębie, jednak udało jej się powstrzymać. Kropelka potu spłynęła po jej policzku i opadła na biust, znikając pod materiałem sukienki. Cholera, jak szła ta durna formułka?!

- Jam… jam jest ta, która zbłądziła i prowadziła zbłąkanych ku ciemności… Ciemność jest mi Panią, a ja jestem Jej sługą, lecz nie każ zbłąkanej istoty żałującej za swe grzechy. Przy… przyjmę na swe ciało karę tego Archanioła Gabriela i odejdę z Twego Królestwa – powiedziała i przełknęła zalegającą jej w gardle gulę. Głupi, głupi Lucah! Po co ja go w ogóle słuchałam?

Mężczyzna przez dłuższą chwilę wpatrywał się w nią z nieprzeniknioną miną, po czym delikatnie, prawie że niezauważalnie, uśmiechnął się i przeniósł spojrzenie na zszokowanego Gabriela.

- Czy akceptujesz wyznanie tej dziewczyny? – zwrócił się do anioła, a ten momentalnie opuścił wzrok na ziemię.

- … T… tak… – szepnął z zaciśniętym gardłem, po czym powtórzył głośniej, by wszyscy go usłyszeli. – Ja, Archanioł Gabriel zgadzam się z wyznaniem Armagedona!

            - A więc dobrze! Wolą mą jest, byś utracił swe skrzydła i żył od tej pory pośród ludzi jako Zdegradowany, aż kres twej pokuty nie nadejdzie. Niech tak się stanie!

            I w tym samym momencie pojawiło się dwóch kolejnych aniołów, ubranych w zbroje, którzy pochwycili Deę i wyprowadzili z Koloseum, wrzeszczącą i szamoczącą się. Kątem oka zdążyła jeszcze zarejestrować jak kolejni żołnierze podchodzą do Gabriela i do Mikaela i zabierają ich w jakieś nieznane czarnowłosej miejsce. Nagle poczuła jak jej stopy odrywają się od ziemi i po chwili ponownie znalazła się przed pensjonatem, w którym czekali na nią Shin i Kei. Żołnierze zaprowadzili ją do pokoju i bezceremonialnie popchnęli na podłogę, zamykając za sobą drzwi. Dea poderwała się i przywarła do drewna, bijąc w nie pięściami.

            - Wypuśćcie mnie stąd, wy parszywe mendy! Otwierać, albo rozwalę te cholerne drzwi!

            - Przestań drzeć mordę – warknął blondyn, wychodząc z łazienki. – To nic nie da. Ni w chuja nie da się tych drzwi otworzyć…

            - Taaa? – rzuciła Dea z mordem w oczach, odwracając się do Shina. – To, co niby mamy tutaj robić?!

            - Czekać – odparł dyplomatycznie chłopak i rozłożył się na łóżku, na co dziewczyna opadła bez siły na podłogę. Musieli mnie tu zamknąć akurat z NIM, co nie?! Życie jest totalnie niesprawiedliwe! Nagle pokój wypełniło… burczenie żołądka czarnowłosej…

            - Idę się wykąpać – mruknęła, po czym wstała i polazła do łazienki, by jak najszybciej zniknąć z oczu chłopakowi. 

Po paru minutach…

            Drzwi do łazienki otworzyły się z hukiem i z pomieszczenia wypadła rozjuszona czarnowłosa dziewczyna, tym samym wyrywając biednego blondynka ze snu.

            - Shin! Dlaczego tam tak śmierdzi?! – wrzasnęła Dea, wciąż ubrana w sukienkę i stanęła przed chłopakiem.

            - A skąd ja mam to wiedzieć, co? – odparł, podnosząc się i spoglądając na czarnowłosą z niepokojem. – A tak w ogóle, to zjedz coś.

            - Brawo geniuszu, nie pomyślałam o tym. To w końcu naprawdę łatwe kupić tu snickersa – odparowała z sarkazmem, krzyżując ręce przed sobą.

            - Proszę. Twój osobisty, prywatny snickers – wskazał na swoją pierś i pociągnął dziewczynę za rękę tak, że opadła na niego. – Gryź.

Dea spojrzała na niego zszokowana i spróbowała się wyrwać, lecz ponownie jej żołądek przypomniał o sobie.

            - Po co? – mruknęła zawstydzona brakiem swojej samokontroli.

            - Bo jak jesteś głodna, to zaczynasz strasznie gwiazdorzyć – zironizował i spojrzał jej w oczy. – Nie bój się, nic mi nie będzie od jednego gryza. Straciłaś za dużo energii w ciągu tego dnia, więc wolę porobić za przenośny automat z przekąskami, niż patrzeć jak zamieniasz się w rozszalałego demona spragnionego krwi.

            Czasem naprawdę się zastanawiam, czy powinnam go kochać, czy też nienawidzić, pomyślała, jednak wobec wcześniejszego oświadczenia, dziewczynie nie pozostało nic innego jak po prostu użreć go w szyję, co też zrobiła. Po paru łyczkach, oderwała się od blondyna i wytarła ręką usta.

            - Dzięki – mruknęła speszona, nie spoglądając mu w oczy.

            - Polecam się na przyszłość – powiedział i uśmiechnął się do czarnowłosej, choć głowa napieprzała go jakby znowu dostał pałą.

            - Przepraszam, że tą milusią scenę wam przerywam, ale sprawę nieznoszącą zwłoki do Armagedona mam – odezwał się głęboki głos od strony drzwi, sprawiając, że Dea i Shin poderwali się z łóżka i odsunęli od siebie na bezpieczną odległość. W pokoju stał ten sam mężczyzna w białej koszulce i jeansach, co zasiadał wcześniej na tronie i spoglądał rozbawiony na ich zawstydzone twarze. – Podejdź do mnie, dziecko – polecił, a Dea nie potrafiła oprzeć się tym razem rozkazowi, zupełnie jakby jej ciało zostało spętane niewidzialnymi łańcuchami, ciągnącymi ją do mężczyzny.

            - Deo, czy podjętej przez siebie decyzji pewna jesteś? – zadał to samo pytanie, co Gabrielowi, na co dziewczyna kiwnęła głową, potwierdzając swoje wcześniejsze słowa. Mężczyzna przyłożył ciepłą, emanującą światłem dłoń do czoła Dei. – A więc dobrze. Oto twa kara za zwodzenie Mego płomienia. Od dziś aż po czasu kres, Łaknień twych cię pozbawiam!

            Dziewczyna poczuła rozchodzące się od ręki mężczyzny ciepło, które ogarnęło całe jej ciało żywym ogniem. Zacisnęła zęby, żeby nie zawyć z bólu, ale na szczęście po kilku sekundach mężczyzna zabrał swą dłoń z czoła dziewczyny, a ogień w jej żyłach momentalnie ugasł.

            - Doprawdy, masz odważne serce i niezłomną wolę. Mam nadzieję, że się wkrótce spotkamy ponownie – powiedział, uśmiechając się delikatnie i rozpłynął się w powietrzu, a w tym samym momencie ktoś przekręcił klucz w drzwiach i otworzył je na oścież.

            - Tęskniliście? – zapytał Gabriel, wchodząc do pokoju i zastając zszokowanych jego pojawieniem się ludzików.

- Gabriel! – wykrzyknęła Dea i pobiegła do niego, rzucając mu się na szyję. – Po coś to zrobił?

- Ty cholerny sukinkocie! – warknął Shin w tym samym momencie, co dziewczyna i również podszedł do anioła i przywalił mu w plecy. – Czy cię posrało, barani łbie?!

- Heh, też się cieszę, że cię widzę, Shin – odparł Gabriel, uśmiechając się do dwójki przyjaciół. Po chwili zza drzwi wychynęła również głowa zaniepokojonego Keia, spoglądającego na tą całą sytuację z niezrozumieniem.

- Musimy iść – powiedział Gabriel, odsuwając się od wszystkich. – Ouriël się pojawił, przez co nie jesteście tu dłużej bezpieczni…

Wyprowadził ich z budynku na pogrążony w znikających promieniach słońca dziedziniec. Przemykali pomiędzy uliczkami, kryjąc się w cieniu i unikając patroli obserwujących ulice, aż w końcu doszli do brzegu jeziora ciągnącego się aż pod samą bramę.

- Tędy powinniśmy najszybciej dostać się do Exodusa – powiedział Gabriel, spoglądając na resztę. – Lepiej się pośpieszmy.

Szli równym tempem, coraz bardziej oddalając się od Ellysium, a wieczorne rechotanie żab stanowiło jedyny dźwięk podczas ich wędrówki.

Byli w połowie drogi, kiedy zauważyli jakąś postać pochylającą się nad brzegiem jeziora. Nieznajomy również ich zauważył i odwrócił się do bandy…

- Rafaelu! – ucieszył się Gabriel, rozpoznając w nieznajomym swojego przyjaciela i kompana. – Co ty tu robisz?

- Czy mi się wydaje – szepnął Shin wprost do ucha czarnowłosej, gdy Gabriel szedł w stronę Rafaela – czy on rzeczywiście ma na sobie ciuchy z sex-shopu?

Dea dokładniej przyjrzała się aniołowi no i… rzeczywiście! Oprócz czarnych włosów i ciemnobrązowych oczu, chłopak wyglądał zupełnie inaczej, niż go zapamiętała z ostatniego razu. Miał na sobie czarnoczerwony, damski gorset i krótkie spodenki, a do tego czarne kabaretki i bat w łapce!

- Nie patrz na to! – powiedziała wysokim głosikiem spanikowana Dea i pośpiesznie zasłoniła łapką oczy Keia. – Tego dzieci nie powinny oglądać!

- Weź się ubierz! – rzucił blondyn w stronę anioła. – Wystarczy mi, że mieszkam razem z Ashem w jednym pokoju. Przez ciebie znowu zaczynam się obawiać o własne dziewictwo…

Na te słowa anioł pstryknął paluszkami i cały jego strój zniknął, zamieniony na jakiś dziwny czarno-biały, paskowany strój, w którym wyglądał zupełnie niczym więzień.

- Błagam! Nie mówcie nikomu o tym, co tutaj widzieliście! – wychlipał, a z jego oczu poleciały ciurkiem łzy. – Tylko tutaj mogę być sobą, a jak inni się dowiedzą, to mnie znienawidzą!

- Nie wrzeszcz i nie rycz! – warknął Shin, zatykając usta Rafaelowi. – Nie widzisz, że uciekamy? Jak nas złapią przez ciebie, to przyrzekam ci, że te przebieranki to będzie twój najmniejszy problem.

- Fto fas szyga? – zapytał z wciąż zatkanymi ustami, więc Shin odsunął rąsię od jego twarzy. – Kto was ściga?

- Ouriël wrócił – odpowiedział mu Gabriel, na co archanioł zbladł, a na jego twarzy pojawiło się przerażenie.

- Idę z wam – zadecydował pośpiesznie brunet i ruszył w kierunku bramy.

- Że co?! – odezwali się równocześnie Dea i Shin, natomiast Kei przyglądał się sytuacji z niezrozumiałym wyrazem twarzy. Przekrzywił łebek w jedną stronę, zupełnie jak kot, i wpatrywał się to w Shina i w Deę, to w Gabriela i Rafaela, to znowu w blondyna i czarnowłosą i tak dalej i tak dalej…

- Po prostu pozwólmy mu iść z nami. On boi się Ouriëla, a ja, ani nikt inny nie wiemy dlaczego.

Ludki spojrzeli po sobie i zgodnie kiwnęli łebkami, po czym dołączyli do Rafaela w swej wędrówce. Byli już przy samej bramie, chowając się w przydrożnych krzakach, kiedy wrota otworzyły się, wpuszczając do środka kilku aniołów w pełnym umundurowaniu oraz jednego człowieka, ubranego w brudny kaftan bezpieczeństwa i metalową maskę na twarzy, spod której widać było tylko końcówki jego czerwonych włosów. Zamaskowany człowiek nagle odwrócił głowę w stronę, gdzie ukrywała się banda, a jego brzuch zatrząsł się, jakby facet się roześmiał, choć nie doszedł ich ani jeden dźwięk. Eskorta przeszła dalej, aż w końcu zupełnie zniknęła im z oczu, jednak jeszcze chwilę trwało nim ferajna wygrzebała się z krzaków.

- Kto to był? – zapytała dziewczyna, jednak nikt, ani Gabriel ani Rafael, nie potrafił jej odpowiedzieć.

- Nieważne, kim on jest, lepiej na wszelki wypadek nie zbliżać się do niego – powiedział poważnie Shin, spoglądając na zaniepokojoną dziewczynę. Choć znając życie, i tak się na niego napatoczą prędzej czy później. Cholera jasna, to się robi coraz bardziej pojebane i nie wygląda na to, żeby miało się w najbliższym czasie rozwiązać, pomyślał oglądając się po raz ostatni do tyłu i na miejsce gdzie zniknęli tamci, a lodowaty dreszcz przeszedł mu po plecach.

Pod bramą czekał na nich Mikael, a tym razem na jego ustach gościł wymuszony uśmiech, jakby starał się ze wszystkich sił o czymś nie myśleć. Spojrzał na Deę i wyciągnął w jej stronę rękę, którą dziewczyna niepewnie ścisnęła, zaskoczona jego stosunkiem do siebie.

- Dziękuję ci, Deo – powiedział Archanioł, lekko zmieszany. – I przepraszam za wszystko, co dotychczas powiedziałem lub zrobiłem. Myliłem się co do ciebie.

- E tam! – odparła dziewczyna, posyłając mu szeroki uśmiech. – Nic się nie stało… A tak w ogóle, to nie idziesz z nami?

- Nie. Mam tu jeszcze parę spraw do załatwienia – odpowiedział Mikael, a jego głos na chwilę ponownie przybrał tą twardą, brutalną nutę co kiedyś, lecz równie szybko wrócił do swego miłego dla ucha brzmienia. – Uważajcie na siebie.

- Taaa, jak zawsze… Trzymaj się w takim razie, Mikaelu – powiedział Shin, a cała reszta poszła za jego przykładem, po czym każdy po kolei przechodził przez bramę i znikał. Pozostała jedynie Dea. Zatrzymała się w połowie drogi i obróciła do Mikaela.

- Do zobaczenia następnym razem, Miki! – zawołała i zniknęła w białych obłokach.

Na twarz Mikaela wypłynęły dawno niewidziane uczucia, ukryte bardzo, bardzo głęboko w jego wnętrzu, sprawiając, że jego rysy twarzy stały się delikatniejsze i po raz pierwszy całkowicie zniknęła srogość z jego oczu, zastąpiona przez tęsknotę. Nagle anioł cicho się roześmiał z niewiadomych nikomu przyczyn, po czym odwrócił się i odfrunął w kierunku Ellysium.

***

Zakapturzona postać siedziała na drzewie i obserwowała całe zdarzenie z przerażającym uśmiechem na twarzy. W pewnym momencie podszedł do niej starszy mężczyzna, opierając się na lasce i spojrzał na nią z mieszaniną niepokoju i ulgi.

- Zaczyna się robić ciekawie – mruknęła postać i roześmiała się, głuchym, rechoczącym śmiechem zupełnie nie zwracając uwagi na swego towarzysza.

- Twoje przypuszczenia sprawdziły się – powiedział mężczyzna, zwracając tym samym na siebie zainteresowanie istoty.

- Zawsze mnie to ciekawiło… Dlaczego nam pomagasz? – zapytała postać wpatrując się świdrującym spojrzeniem w starca. – Przecież nie zależy ci na władzy, bogactwie ani sławie. Więc, czego chcesz… Zadkielu?

Archanioł spuścił wzrok na swoje stare, zdeformowane ręce i na laskę, bez której nie potrafił się już poruszać. – Chcę… odpoczynku – odpowiedział, hardo spoglądając na zakapturzoną postać. – A tylko twoja strona mi to gwarantuje.

- Hehehe – ponownie roześmiała się postać. – Masz rację. Kiedy to wszystko się skończy, będziesz mógł odpocząć, Zadkielu, lecz na razie zaczekamy.

- Na co? – zapytał archanioł, lecz jak tylko wypowiedział te słowa, od razu pożałował swej bezmyślności. Zakapturzona postać uśmiechnęła się jeszcze szerzej i spojrzała na zamknięte bramy Exodusa.

- Na Jego ruch – odparła powoli, a powietrze wypełnił głośny rechot wydobywający się z jej piersi.